595 INTRO : Am|F|C|G ( 2 Times )
นาฬิกาAmร้องบอก เวลาFก็เตือนบอก
ว่าถึงCเวลาที่ต้องไป G
หมดเวลาAmแล้วมันคอยบอก
หมดเวลาFแล้วเตือนตลอด
เสียงคุณครู Cลอยเตือนย้ำมาGแต่ไกล
พอแค่นั้นAm.. ทุกคนF.. หมดเวลาCวางปากกา
แล้วเดินขึ้นมาGคืน Answer Sheet
แล้วฉันก็ขอAmอีกหน่อย แล้วฉันก็ขอFอีกหน่อย
คุณครูชายตาCมองมา ส่งสายตาGอย่าทำอย่างงั้น
บางทีบางครั้งAmต้องหยุด บางทีบางครั้งFต้องหยุด
บางทีบางคราวCเราต้องเข้าใจ ในเงื่อนไขขGองเวลา
ทุกAmคน เราเหมือนFกัน
บางทีไม่มีเCวลามากพอจะทำทุกอย่างGให้มันดี
ทุกAmคน เราเหมือนFกัน
เราไม่ได้มีเCวลาที่มากพอGจะทำ
ถึงแม้มันยากAmจะทำใจ ถึงแม้ไม่ง่ายFจะทำใจ
ที่บอกว่าได้แCค่ไหนก็แค่นั้นGละกัน
ถึงแม้มันยากAmจะทำใจ แต่มันก็ต้องFทำใจ
ก็ครูบอกได้แCค่ไหนก็แค่นั้นG
หมดเวลาAm.. วางปากกาF..
หมดเวลาC.. เดินออกมาG โว้ โอ..
หมดเวลาAm.. วางปากกาF..
หมดเวลาC.. เดินออกมาG.. โว้ โอ..
INSTRU : Am|F|C|G ( 2 Times )
พอเติบโตขึ้Amนมา โจทย์ปัญหาFมันก็เปลี่ยน
ฉันย้อนคิดCถึงคำเดิม ๆ แต่ยังใช้ไGด้เหมือนกัน
เสียงครูที่Amเคยได้บอก เสียงFที่เคยได้บอก
เป็นเสียงคุณครูกัCบคำเดิมๆ ที่คอยย้ำG ซ้ำ ซ้ำ
ว่าความรักAm ก็เหมือนFกัน
หมดเวลาCเดินออกมา
แล้วเช็ดน้ำGตามองเขาเดินไป
แล้วฉันก็ขอAmอีกหน่อย
แล้วฉันก็ขอFอีกหน่อย
คุณครูชายตาCมองมา
ส่งสายตาGอย่าทำอย่างงั้น
บางทีบางครั้งAmต้องหยุด
บางทีบางครั้งFต้องหยุด
บางทีบางคราวCเราต้องเข้าใจ
ในเงื่อนไขขGองเวลา
ทุกAmคน เราเหมือนFกัน
บางทีไม่มีเCวลามากพอ
จะทำทุกอย่างGให้มันดี
ทุกAmคน เราเหมือนFกัน
เราไม่ได้มีเCวลาที่มากพอGจะทำ
ถึงแม้มันยากAmจะทำใจ ถึงแม้ไม่ง่ายFจะทำใจ
ที่บอกว่าได้แCค่ไหน ก็แค่นั้นGละกัน
ถึงแม้มันยากAmจะทำใจ แต่มันก็ต้องFทำใจ
ก็ครูบอกได้แCค่ไหน ก็แค่นั้นG
ถึงแม้มันยากAmจะทำใจ ถึงแม้ไม่ง่ายFจะทำใจ
ที่บอกว่าได้แCค่ไหน ก็แค่นั้นGละกัน
ถึงแม้มันยากAmจะทำใจ แต่มันก็ต้องFทำใจ
คุณครูบอกได้แCค่ไหน ก็แค่นั้นG
หมดเวลาAm.. วางปากกาF..
หมดเวลาC.. เดินออกมาG โว้ โอ..
หมดเวลาAm.. วางปากกาF..
หมดเวลาC.. เดินออกมาG โว้ โอ..
INSTRU : Am
แค่ไหน แค่นั้น คอร์ด
คอร์ด แค่ไหน แค่นั้น
เปลี่ยนคีย์คอร์ด แค่ไหน แค่นั้น
คอร์ด แค่ไหน แค่นั้น ง่ายๆ
นาฬิกา ร้องบอก เวลา ก็เตือนบอก ว่าถึง เวลาที่ต้องไป หมดเวลา แล้วมันคอยบอก หมดเวลา แล้วเตือนตลอด เสียงคุณครู ลอยเตือนย้ำมา แต่ไกล พอแค่นั้น .. ทุกคน .. หมดเวลา วางปากกา แล้วเดินขึ้นมา คืน แล้วฉันก็ขอ อีกหน่อย แล้วฉันก็ขอ อีกหน่อย คุณครูชายตา มองมา ส่งสายตา อย่าทำอย่างงั้น บางทีบางครั้ง ต้องหยุด บางทีบางครั้ง ต้องหยุด บางทีบางคราว เราต้องเข้าใจ ในเงื่อนไขข องเวลา ทุก คน เราเหมือน กัน บางทีไม่มีเ วลามากพอจะทำทุกอย่าง ให้มันดี ทุก คน เราเหมือน กัน เราไม่ได้มีเ วลาที่มากพอ จะทำ ถึงแม้มันยาก จะทำใจ ถึงแม้ไม่ง่าย จะทำใจ ที่บอกว่าได้แ ค่ไหนก็แค่นั้น ละกัน ถึงแม้มันยาก จะทำใจ แต่มันก็ต้อง ทำใจ ก็ครูบอกได้แ ค่ไหนก็แค่นั้น หมดเวลา .. วางปากกา .. หมดเวลา .. เดินออกมา โว้ โอ.. หมดเวลา .. วางปากกา .. หมดเวลา .. เดินออกมา .. โว้ โอ.. พอเติบโตขึ้ นมา โจทย์ปัญหา มันก็เปลี่ยน ฉันย้อนคิด ถึงคำเดิม ๆ แต่ยังใช้ไ ด้เหมือนกัน เสียงครูที่ เคยได้บอก เสียง ที่เคยได้บอก เป็นเสียงคุณครูกั บคำเดิมๆ ที่คอยย้ำ ซ้ำ ซ้ำ ว่าความรัก ก็เหมือน กัน หมดเวลา เดินออกมา แล้วเช็ดน้ำ ตามองเขาเดินไป แล้วฉันก็ขอ อีกหน่อย แล้วฉันก็ขอ อีกหน่อย คุณครูชายตา มองมา ส่งสายตา อย่าทำอย่างงั้น บางทีบางครั้ง ต้องหยุด บางทีบางครั้ง ต้องหยุด บางทีบางคราว เราต้องเข้าใจ ในเงื่อนไขข องเวลา ทุก คน เราเหมือน กัน บางทีไม่มีเ วลามากพอ จะทำทุกอย่าง ให้มันดี ทุก คน เราเหมือน กัน เราไม่ได้มีเ วลาที่มากพอ จะทำ ถึงแม้มันยาก จะทำใจ ถึงแม้ไม่ง่าย จะทำใจ ที่บอกว่าได้แ ค่ไหน ก็แค่นั้น ละกัน ถึงแม้มันยาก จะทำใจ แต่มันก็ต้อง ทำใจ ก็ครูบอกได้แ ค่ไหน ก็แค่นั้น ถึงแม้มันยาก จะทำใจ ถึงแม้ไม่ง่าย จะทำใจ ที่บอกว่าได้แ ค่ไหน ก็แค่นั้น ละกัน ถึงแม้มันยาก จะทำใจ แต่มันก็ต้อง ทำใจ คุณครูบอกได้แ ค่ไหน ก็แค่นั้น หมดเวลา .. วางปากกา .. หมดเวลา .. เดินออกมา โว้ โอ.. หมดเวลา .. วางปากกา .. หมดเวลา .. เดินออกมา โว้ โอ..